Bu sorunun bendeki cevabı şu: Hepimiz biliriz ki içindeki potansiyeli ortaya çıkarmak kişiyi mutlu eder. Uçmak kuşu mutlu eder ya da saatte yüz km hıza erişip geyiği avlamak da çitayı. Ya da şöyle diyeyim, farzedelim parlak bir öğrencisiniz. Sağlam çalışmışsınız. Denemeye girince 120 soruda 110-115 net yapmak sizi mutlu eder. Çünkü potansiyelinizin ortaya çıkması başlı başına bir mutluluk sebebidir. Koç ailesinden de olsanız, para kariyer ihtiyacınız olmasa bile bu mutluluğa engel değildir bu.
Gelelim doktorların durumuna. Bi an için şöyle bir manzara hayal edelim. BMW'nin Berlin'deki merkez ofisinde çok kritik bir toplantıdasın. Toplantının konusu da yakıt tasarrufu sağlayan yeni motor tipinin aşılamayan birkaç handikapına çözüm getirmek. Her ırktan milletten üst düzey mühendisler teknikerler ne bileyim iç mimarlar designerlar developerler orda. Sunumlar yapılıyor, tartışmalar dönüyor, sorular itirazlar vs. 500 milyon euroluk bi yatırımın fikirsel altyapısı oluşturulmaya çalışılıyor. Sen de ordasın, görüşlerin önemseniyor, çürütmeye çalışanlar var ya da elinde güçlü veriler var falan. İşte bizdeki doktorların ekserisi böyle bir toplantıda aşık atacak kişiler olmaya namzet. Ama onlar napıyorlar.
Anadolunun daģlar ardında ücra bir beldesinde tek katlı sağlık ocağında, ekipmansız bi masa bi sandalye. Basit hastalara rutin ilaç yazmakla, komplikeleri ilçeye sevk etmekle, menapoz teyzelerin içi geçmiş amcaların triplerini çekmekte, hayatını 8-5 idame ettirmektedir. Boş vaktinde sosyal medya belki bi yabancı dizi.
İşte mutsuzluģun nedeni bu. Bu doktor aslında international ultra kıdemli bir kişi olup potansiyelini ortaya çıkarmak yerine kendi kapasitesinin çok altında bir işi yapmakta olduğu için mutsuz oluyor. Çünkü potansiyeli kabiliyeti temerküz edemiyor, ışıldayamıyor. Ha alanında çok iyi bir doktor olabilirse tekrar mutluluğa kavuşabilir belki ama o hantal hayat onu bu yoldan da alıkoyuyor zamanla. Memur bir adam olarak mutsuz bir yaşantı ya da bu duruma alışmak kaderi oluyor sonra.
No comments:
Post a Comment