Burada çalışkan tipleri sınıf sınıf ele alacak değilim. Sadece üniversiteye başladığım ilk yıllarda beni şaşırtan bir durumu anlatayım. Zaten yeri gelmişken de "hayretini hiç yitirme" diyerek sosyal mesajımı da vermiş olayım.
Tabi insan anadolunun görece kapalı bir toplumunda yetişince ne yazık ki bagajında pek çok önyargı da biriktiriyor. Bu hep böyle değil, hele şimdilerde teknoloji ve iletişim çağında önyargısız yetişmek de mümkünse de önyargı insana zor anlarda çabuk karar verme imkanı verdiğinden pek çok insan pek çok konuda önyargıya sahip. Benimki önyargı da sayılmaz aslında. Belki biraz peşin hüküm.
Durum şuydu, üniversitede kütüphanede saatlerce pür dikkat ders çalışan mini etekli, ful makyajlı kızları görünce şaşırmış mıydım tam hatırlamıyorum ama şimdi düşününce şaşırmış olmam lazımdı o halimle. O nasıl bir azimdi. O nasıl bir program hazırlayıp onu en iyi şekilde uygulama mücadelesiydi öyle. Hele başarılarını gördükçe, yüksek notlarını, aldıkları kabulleri, dolgun cvlerini.. Yani nasıl oluyodu. İmaj olarak partilerden kuaförlerden ne bileyim plajlardan başka hiçbir şeye vakit bulamayacağını düşündürten kızların bu harikulade azimleri beni hem şaşırtmış, hem mutlu etmiş hem de biraz utandırmıştı. Sonraları pek çoğunun başarı hikayelerini duydum gördüm. Gıyaplarında kendilerine gıpta ettim hayran kaldım. Hayvanlara doğaya ve muhtaç insanlara karşı duyarlılıklarını görünce insaniyet namına onlardan çok şey öğrendim. Hafifmeşreptiler ama çok da şahane insanlardılar. Hepsi böyleydi demiyorum ama böyle çoğuna denk geldim. O yüzden kimseyi görüntüsüyle yargılamamak gerektiğini, önce tanımak gerektiğini yaşayarak öğrenmiş oldum.
No comments:
Post a Comment